خیلی قبلتر از اینکه خود کلمه “برند” به وجود بیاد، پروسه برندینگ وجود داشته. مثلاً توی عصر سنگی طبق نقاشی های غارنشینان ، آدمای اولیه برای اینکه دامهاشون رو نشونهدار کنن، از رنگ استفاده میکردن و روی بدن دام هاشون علامت میذاشتن.
بعدها حدود ۲۰۰۰ سال قبل از میلاد، به این فکر افتادن که یه راه دائمیتر پیدا کنن ، پروسه به نام داغ زدن . یعنی با یه آهن داغ، علامت مخصوصشون رو روی پوست حیوانات حک میکردن. اینجوری هر دامداری میتونست مالکیت خودش رو ثابت کنه .
حتی تو بناهای باستانی مصر، تصویر گاوهایی هست که اینجوری علامتگذاری شدن، اونم با قدمتی حدود ۴۰۰۰ سال!
اون موقع دامدارها برای اینکه حیواناتشون مشخص باشه و کسی دست به سرقت نزنه، این علائم رو میزدن. این نشونهها اولین نمونههای برند حساب میشدن؛ چون کمکم به نمادی از مالکیت و کیفیت هم تبدیل شدن.
بهجز دام، توی صنایع دیگه مثل سفالگری هم این کار رو میکردن. مثلاً سفالگرهای چین، هند، یونان، رم و بینالنهرین روی سفالها علامتهای خاص میزدن که نشون بده این کالا رو کی ساخته، از چی ساخته شده .
برندینگ سفالها توی چین قدمتش به ۴ یا ۵ هزار سال پیش میرسه. جالبه که باستانشناسها تو رم هم حدود ۱۰۰۰ نوع برند مختلف پیدا کردن که تو قرون اول امپراتوری رم استفاده میشده.
در قرون وسطی، واترمارکها (یعنی همون نشونههای مخصوص) برای شناسایی و حفظ اصالت کالاها، بهویژه توی کاغذ و چاپخونهها، استفاده میشدن. بعدش تو دوره رنسانس، هنرمندایی مثل میکل آنژ یه روش جالب دیگه توی برندینگ شخصی آوردن؛ به جای نماد و نشونه، امضا و اسم خودشون رو روی آثارشون میذاشتن و اینجوری یه جور هویت و اعتبار شخصی براشون بهوجود میاومد.
با ورود به دوران انقلاب صنعتی، شکل دیگه ای از برندینگ ظهور کرد که ما امروزه اون رو به عنوان برندینگ مدرن میشناسیم.
